Na jednej z bielańskich ulic istniał kiedyś pas zieleni między chodnikiem a drogą dla rowerów. Na tym zdjęciu (z lutego 2005) widać, co z niego zostało po paru latach działania opadów deszczu i kół samochodów. W zeszłym roku miejsce to miało szansę przejść metamorfozę. Niestety, wystarczyło parę miesięcy, by ją zakończył powrót do stanu wyjściowego.

Maj - ku zaskoczeniu mieszkańców zagłębienie wypłukanego piaszczystego "pasa parkingowego" wypełnia się czymś, co sprawia wrażenie potencjalnej niszy ekologicznej dla trawy. Choć strzegą jej tylko bezbronne kołki z taśmą, kiełkujące życie przez pewien czas budzi powszechny szacunek.

Suche lato nie rozpieszcza trawy. Ale tutaj nie ma ona jeszcze tak źle, jak w paru innych miejscach.

Tam zabrakło kompostu (chyba rozmach akcji był tak duży) i wzbogacono ziemię mieszanką innego, nieorganicznego asortymentu kompostowni Radiowo. Oprócz szkła także kamykami i kawałkami plastiku.

Wrzesień - przesuszone kępki przestają działać na sumienia kierowców. W czasie wakacji znikły słupki i zahamowania.

Październik - rodzą się obawy o przyszłość trawy. Ani nikt jej nie podlewa, ani nie maluje, ogradzać chyba też nie zamierzają... Na co oni liczą? Na Straż Miejską?

Grudzień - przynosi potwierdzenie obaw. Przed rekultywacją ubity piasek przynajmniej nie lepił się do kół. Teraz samochody nawożą rozwodnionym kompostem oba ciągi, chodnik płynnie przechodzi w błotnistą bryję.

Niezbyt to estetyczne, ale ma swój walor dydaktyczny. Każdy dobrze widzi, gdzie trafiła część jego podatku. Zresztą - wnioski z tej historyjki obrazkowej są chyba zbyt oczywiste, by nimi wydłużać ten materiał. Żeby jeszcze chciano z nich robić użytek...