ZAWIADOMIENIE O PRZESTĘPSTWIE

Do: Prokuratura Rejonowa Warszawa-Śródmieście, ul. Krucza 38/42, 00-512 Warszawa

Niniejszym ja, pokrzywdzony w przedmiotowej sprawie, zawiadamiam o popełnieniu przez funkcjonariuszy Policji z Warszawy w dniu 21.06.2002:

- przestępstwa z artykułu 160 KK: polegającego na narażeniu mnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu

- przestępstwa z artykułu 191 KK: polegającego na stosowaniu przemocy wobec mnie i groźby bezprawnej w celu zmuszenia mnie do określonego działania

- przestępstwa w związku z artykułem 159 KK: polegającego na braniu udziału w pobiciu człowieka z użyciem broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu

Opis stanu faktycznego

W dniu 21.06.2002, ok. godz. 20.30 jechałem rowerem po ulicy Kruczej w Warszawie w kierunku Alei Jerozolimskich. Nagle z przeciwnej strony nadjechały radiowozy. Zaczęli z nich wyskakiwać na jezdnię funkcjonariusze zbrojnych oddziałów Policji uzbrojeni w pałki, tarcze, hełmy i strzelby. Jeden z nich zaatakował mnie i wymierzył we mnie cios pałką, całe szczęście nie zdążył mnie dosięgnąć. Zostałem zmuszony do ucieczki aby uniknąć zagrożenia życia i zdrowia. Ponadto atak uzbrojonego napastnika zmusił mnie do wykonania niebezpiecznych manewrów rowerem w celu ominięcia napastnika, co groziło utratą równowagi i poważnymi obrażeniami w razie upadku. Nieoczekiwane wtargnięcie napastnika na jezdnię stanowiło też zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i mogło doprowadzić do wypadku, a w konsekwencji utraty zdrowa a nawet życia osób postronnych.

Nie popełniłem żadnego przewinienia: poruszałem się jak zawsze zgodnie z przepisami Kodeksu Drogowego. Na miejscu nie było też żadnych funkcjonariuszy Policji Drogowej, którzy wyjaśnili by jakiekolwiek naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Nie jest dopuszczalne, aby w demokratycznym państwie prawa działania takie stanowiące wyraźne łamanie porządku prawnego przez organy powołane i zobowiązane do stania na jego straży mogły być tolerowane.

Działania takie nie mogą pozostać niezauważone i bezkarne. Domagam się ścigania i ukarania sprawców ww. przestępstw, ponadto na podstawie art. 132 i 133 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji żądam wyciągnięcia wobec winnych konsekwencji dyscyplinarnych.

Pokrzywdzony w niniejszej sprawie
Adrian Fröhlich

SKARGA NA DZIAŁANIE POLICJI

Do: Komendant Główny Policji, ul. Puławska 148/150, 02-514 Warszawa

Niniejszym składam skargę na działanie Policji. W dniu 21.06.2002, ok. godz. 20.30 jechałem rowerem po ulicy Kruczej w Warszawie w kierunku Alei Jerozolimskich. Nagle z przeciwnej strony nadjechały radiowozy. Zaczęli z nich wyskakiwać na jezdnię funkcjonariusze zbrojnych oddziałów Policji uzbrojeni w pałki, tarcze, hełmy i strzelby. Jeden z nich zaatakował mnie i wymierzył we mnie cios pałką, całe szczęście nie zdążył mnie dosięgnąć. Zostałem zmuszony do ucieczki aby uniknąć zagrożenia życia i zdrowia. Ponadto atak uzbrojonego napastnika zmusił mnie do wykonania niebezpiecznych manewrów rowerem w celu ominięcia napastnika, co groziło utratą równowagi i poważnymi obrażeniami w razie upadku. Nieoczekiwane wtargnięcie napastnika na jezdnię stanowiło też zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i mogło doprowadzić do wypadku, a w konsekwencji utraty zdrowa a nawet życia osób postronnych.

Nie popełniłem żadnego przewinienia: poruszałem się jak zawsze zgodnie z przepisami Kodeksu Drogowego. Na miejscu nie było też żadnych funkcjonariuszy Policji Drogowej, którzy wyjaśnili by jakiekolwiek naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Nie jest dopuszczalne, aby w demokratycznym państwie prawa działania takie stanowiące wyraźne łamanie porządku prawnego przez organy powołane i zobowiązane do stania na jego straży mogły być tolerowane.

Działania takie nie mogą pozostać niezauważone i bezkarne. Złożyłem zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście, domagając się ścigania i ukarania sprawców ww. przestępstw za naruszenie art. 160, 191 oraz 159 Kodeksu karnego.

Ponadto żądam wyciągnięcia konsekwencji wobec osób odpowiedzialnych za bezprawne użycie zbrojnych oddziałów Policji i atakowanie mieszkańców Warszawy, co stanowiło złamanie Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy w razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować następujące środki przymusu bezpośredniego: fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania osób oraz do zatrzymywania pojazdów, pałki służbowe, wodne środki obezwładniające, psy i konie służbowe, pociski niepenetracyjne miotane z broni palnej. Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 2 Ustawy policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom.

Tymczasem nikt nie wydal mi żadnego polecenia ani nie zarzucił mi żadnego przewinienia. Nikogo nie atakowałem, nie zachowywałem się agresywnie ani nie popełniłem żadnego przestępstwa przeciw mieniu.

Niezgodne z prawem było też użycie zbrojnych oddziałów Policji. W myśl art. 18 Ustawy w razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub niebezpiecznego zakłócenia porządku publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie: niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli, bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach, bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 (czyli obiekty i urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, siedziby naczelnych organów władzy, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości, obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także obiekty dozorowane przez uzbrojona formacje ochronna utworzona na podstawie odrębnych przepisów) Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w celu zapewnienia bezpieczeństwa publicznego lub przywrócenia porządku publicznego, może zarządzić użycie uzbrojonych oddziałów lub pododdziałów Policji.

Tymczasem nie stwarzałem powszechnego niebezpieczeństwa dla życia czy zdrowia ani bezpośredniego zagrożenia mienia w znacznych rozmiarach. Użycie oddziałów zbrojnych Policji wobec mnie było bezprawne. Żądam ukarania osób odpowiedzialnych za złamanie art. 16 oraz 18 Ustawy o Policji. Wnoszę o wyciągnięcie wobec winnych konsekwencji dyscyplinarnych na podstawie art. 132 i 133 Ustawy o Policji.

Pokrzywdzony w niniejszej sprawie
Adrian Fröhlich