Krótka historia ruchu antysamochodowego
1950, USA. Fala protestów przeciwko planom budowy systemu
autostrad ogarnia Amerykę. W Nowym Jorku mieszkańcy skutecznie blokują
budowę nowej drogi przez Washington Square Park.
1968, Groningen, Holandia. Mieszkańcy nielegalnie tworzą pierwszy
woonerf (strefę zamieszkania).
1972, Delft, Holandia. Powstaje pierwszy legalny woonerf.
1974, Szwajcaria. 4 niedziele ogłoszono wolnymi od ruchu
samochodowego.
1992, San Francisco, USA. Pierwsza Masa Krytyczna. Rowerzyści
blokują ulice, domagając się ograniczenia ruchu samochodów.
09-11.1993, Londyn, Wlk. Brytania. 3-miesięczna blokada budowy
trasy M11.
03.1994, Amsterdam, Holandia. Unia Europejska (DG XI) wspólnie z
Eurocities powołują do życia sieć „Miasta bez samochodu”.
05.1995, Londyn, Wlk. Brytania. Pierwsza akcja typu „Reclaim the
Streets”. Piesi na kilka godzin odzyskują ulice w północnej części Londynu.
1997, Wlk. Brytania. Pierwszy oficjalny Narodowy Dzień bez
Samochodu.
26.10-01.11.1997, Lyon, Francja. Międzynarodowa konferencja
„Towards Car-Free Cities”. Powstaje organizacja „CarBusters”.
17.04.1998, Góra Św. Anny, Polska. Rozpoczyna się blokada budowy
autostrady przez Park Krajobrazowy Góry Św. Anny.
08.05.1998, Warszawa. Pierwsza w Polsce rowerowa Masa Krytyczna.
21.06.1998, RFN. Pierwsza impreza z cyklu „Mobil Ohne Auto”.
22.09.1998, Francja. 35 miast organizuje „En ville, sans ma
voiture!”, czyli pierwowzór Europejskiego Dnia bez Samochodu.
30.05.1999, Warszawa. „Bunt Pieszych” – nielegalna impreza uliczna
na placu Bankowym.
22.09.1999, Francja i Włochy. „W mieście, bez samochodu!” –
wspólna akcja 66 miast francuskich, 92 włoskich oraz Genewy.
06.02.2000, Włochy. Pierwsza z comiesięcznych „Niedziel bez
Samochodu” we Włoszech.
24.02.2000, Bogota, Kolumbia. Pierwszy „Dzień bez Samochodu” w
Ameryce Płd. W środku tygodnia całe, przeszło 6 mln., miasto od 6:30 do
19:30 zostaje zamknięte dla ruchu samochodów.
23.04.2000, Jakarta, Indonezja. Pierwszy „Dzień bez Samochodu” w
Azji Południowo – Wschodniej.
cdn.